Ben

Merhaba Herkese
Bu konuyu a�ma sebebim �ok uzun zamandir aklimdakileri ve yasadigim seyleri kimseye anlatamamanin verdigi agirlik hissi.
Yaklasik 7 yildir psikiyatriye gidiyorum. Terapi g�rd�m, antipsikotik ve antidepresan ila�lar aldim, uzun uzun hislerimi anlattim, beni yataktan �ikartmayacak kadar g��s�z birakan ila�lar kullandim ve hi�biri ise yaramadi. �nce depresyon basladi. Okulu biraktim, telefon numarami ve sosyal medya hesaplarimi kapattim. G�nlerce uyumadim ya da g�nlerce yataktan disari �ikmadim. Sadece bir seyler izliyordum. Sonra izleyememeye basladim. Dikkatimi hi�bir seye veremiyordum, s�rekli agliyordum, d�s�nemiyordum, herhangi bir g�naydin bile sinirden aglatacak kadar sinirlendiriyordu beni ve daha fazlasi. Sonra okb geldi. Ellerimi ne kadar yikarsam yikayayim temiz olmuyordu. Her g�n banyo yaptim, cildimi yakacak kadar sicak suyla yikandim, ellerim s�rekli aciyordu, bir g�nde 4 tane tis�rt degistiriyordum vs. Bu hastalik dizilerdeki gibi degil ama. Kendimi temizlemeye ne kadar kafayi takmissam etrafim da o kadar pisti ��nk� temizlik yapmak beni �ok yoruyordu. G�nlerce hi� uyumadan temizlik yaptigimi biliyorum. O y�zden �ogu zaman pis bazen ise a�ik kalp ameliyati yapilabilecek kadar temiz bir odam vardi. Sonra anksiyete geldi. Hala anksiyete ile ugrasiyorum. Bu hastaligi uzun uzun anlatmama gerek yok. S�yleyebilecegim tek sey 24 saat boyunca korku i�inde yasiyorum. Insan uyurken korkar mi ya da hep mi diye soran olursa evet. Uyumak benim i�in uyanik kalmaktan �ok daha korkun�. Uyanik kaldigimda da t�m enerjimi kafayi yememek i�in harciyorum. Bunlari s�ylerken de minicik bir abarti bile yapmadim.
Iste durum bu iken doktorlar da soruyorlar neyin var diye. Cevap verebiliyor muyum? Hayir. Beni hayatta tutmalarini saglayacak kadar a�iklayabiliyorum ancak. Durum bu iken gelip kendimi a�iklamak ve kendi hayatima s�yle bir baktigimda benden k���k arkadaslarima bir iki sey s�ylemek istedim.
�ncelikle neden bunu yasadigimiza dair �ok d�s�nd�m. Sadece ben de d�s�nmedim hatta. Burada bu konuyu d�s�nen, bu hastaliktan kurtulmak i�in �abalayan yaklasik 7-8 kisiyle y�z y�ze g�r�st�m. Hepsinin bu konu hakkindaki d�s�ncelerini, �zel hayatlarini, hatta bazilarinin gece hayatini, egitimlerini, siyasi g�r�slerini, bur�larini, sevdigi ya da sevmedigi yemekleri konustum. Ortak bir sey aradim. Ama yok. ''Neden'' sorusunun cevabini bulamadim. Eger bu soruyu d�s�n�yorsaniz kendinizi �ok paralamayin. Bulursaniz benimle paylasin ama. Ben �ok ugrastim ama bulamadim.
�niversiteyi birakan ya da �niversiteye gitmeyenler i�in a�tim aslinda bu basligi. Hayatimdaki en b�y�k pismanlik okulu birakmakti benim i�in. Bilerek ve isteyerek birakmadim, arkadaslarimi ve hayallerimi biraktigim i�in o kadar aci �ekiyordum ki bana ihtiyaci olan insanlar olmasaydi �oktan bitirmistim ama yine de keske diyorum. Keske. Su an d�s�nd�g�m tek sey bu. Sakin kendinizi eve kapatmayin. Disarida neler olur bilmiyorum ama k�t� seyler yasamak hi�bir yasamamaktan daha korkun� degil. Dermani ve �aresi olmayan hi�bir sey k�t� degil. Tecr�be ve hayat. Ben bu hayati yasamadim. Sevgilimden ayrildim diye depresyona girmedim. Hayat �ok bos yea diye varolus sanrilariyla debelenmedim. Sinavlardan kalma korkusu olmadi. Ise girmedim. Isten kovulmadim. istifa etmedim. Hi�bir sey olmadi. Uzay kadar b�y�k bir hi�likte korku ve kaygiyla debelendim. �niversiteye gitseydim belki su an yine bunlari yasiyor olacaktim. Ama yine de 19-25 yasinda yasamayacaktim. Kendinizi kapatmayin. Yillarca ne konsere gittim ne arkadaslarimla oturup karsilikli sohbet ettim. Keske yapsaymisim. Su an konsere gittigimde normal davraniyor muyum? Bana 2 metreden daha yakin herhangi bir insanin yaninda hi� normal degilim. Hem de kocaman isil isil harflerle hi�. Ama artik umrumda degil. O kadar yoruldum ki. Insanlarin sorunumun ne oldugunu anlamamasi yeterli.
Evet bunu s�ylemek i�in buradayim. Yillardir kendimle bile konusmuyorum bu konuyu. Doktorlara derdimi anlatamadigim i�in artik oyun gibi geliyorlar bana. Kimin bana ne kadar yardim etmesini istiyorsam �yle konusuyorum. Onlar beni tedavi etmeye �alisiyor. Ben onlari manip�le ediyorum. Bazilari az �ok anliyor durumu. Bazilari komik bir sekilde aci �ekiyor beni anlamak i�in. Taa ki yeni bir krize kadar. Ne derdimi anlatabiliyorum ne normal olabiliyorum.
Son olarak karacigerinize baktirmanizi tavsiye edecegim. Benim karacigerimde minik bir damar toplanmasi varmis. G�r�st�g�m kisilerden iki tanesinde daha bu durum vardi. Bu konunun sonuna kadar ne yazik ki gidemedim ama geniz akintisi disinda baska ortak noktamiz yok diyebilirim. Eger ortak bir nokta bulursam burada paylasacagim.
Kendini kapatan �ok fazla insan var biliyorum. G�n�n sonunda ne oldugu �nemli bile degil. Bilerek yapmayin bunu. Umarim bir g�n kurtulabiliriz bundan. Ben �ok ders aldim yasadigim seyden. Sadece keske bu kadar aci bir sekilde almasaydim diyorum.

hikayeni okurken cok �z�ldum umarim bir gun iyilesirsin